Asimon.info

Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu wykonania obowiązku, uprzednio wystąpił z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę egzekucyjną. Podstawą wszczęcia egzekucji jest tytuł wykonawczy, którym zwykle jest akt administracyjny nie podlegający odwołaniu bądź natychmiast wykonalny.
Organem egzekucyjnym jest z reguły organ administracji państwowej I instancji. Czynności egzekucyjne wykonuje sam organ egzekucyjny lub wyznaczony jego pracownik, zwany egzekutorem. Dalszy tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej jest zróżnicowany w zależności od tego, czy dotyczy egzekucji należności pieniężnych, czy obowiązków o charakterze niepieniężnym.
Środkami egzekucji administracyjnej należności pieniężnych są:
—    egzekucja z pieniędzy,
—    egzekucja z wynagrodzenia za pracę,
—    egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych,
—    egzekucja z wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych,
—    egzekucja z ruchomości.
Kolejność wymienionych środków egzekucyjnych nie jest przypadkowa. Na czoło wysunięte są środki najszybciej prowadzące do zaspokojenia należności, a jednocześnie nie tak dolegliwe, jak np. egzekucja z ruchomości. Egzekucja z ruchomości polega bowiem na zajęciu majątku ruchomego osoby zobowiązanej i sprzedaży tego majątku (np. telewizora, magnetowidu, samochodu) w celu uzyskania pieniędzy na zaspokojenie należności.
Egzekucja administracyjna nie może pozbawić zobowiązanego pewnego minimum egzystencji oraz możliwości prowadzenia pracy zawodowej, toteż przepisy przewidują ograniczenia możliwości prowadzenia egzekucji. Nie podlegają egzekucji przedmioty urządzenia domowego, niezbędne dla zobowiązanego i członków rodziny, takie jak: pościel, bielizna, ubranie codzienne itp. Nie podlegają też egzekucji przedmioty niezbędne do wykonywania pracy zarobkowej i wykonywania zawodu. Od egzekucji zwolnione jest także wynagrodzenie do określonej przepisami wysokości.
Środkami egzekucji administracyjnej w odniesieniu do obowiązków niepieniężnych są:
—    grzywna w celu przymuszenia,
—    wykonanie zastępcze,
—    odebranie rzeczy ruchomej,
—    odebranie nieruchomości, opróżnienie lokalu i innych pomieszczeń,
—    przymus bezpośredni.
Podobnie jak przy egzekucji należności pieniężnych organ egzekucyjny musi stosować zawsze najłagodniejszy środek, który może doprowadzić do celu. Przed zastosowaniem środka egzekucyjnego organ administracji musi wezwać do dobrowolnego spełnienia obowiązku w określonym terminie. Stosowanie egzekucji musi ustać natychmiast z chwilą osiągnięcia zamierzonych skutków (tj. gdy obowiązku dopełniono).
Grzywny stosowane są zwykle dla zmuszenia zobowiązanego do wykonania jakiejś czynności (np. zainstalowania urządzeń przeciw-pożarowych). Grzywna może być w jednej sprawie stosowana kilkakrotnie, dopóki obowiązek nie zostanie spełniony.
Wykonanie zastępcze stosuje się wtedy, gdy obowiązek może być wykonany za zobowiązanego przez kogoś innego.
Przymus bezpośredni polega na użyciu siły fizycznej dla doprowadzenia do wykonania obowiązku (np. opróżnienie lokalu). Stosowanie przymusu bezpośredniego należy do organów policji.